نانو کامپوزیت‌ در مواد پلیمری

پیشرفت های شگرف در علم مواد و مهندسی شیمی منجر به پیدایش دسته ای نوین از مواد شده است که مرزهای کارایی و استحکام را جابه جا کرده اند؛ این مواد پیشرفته که تحت عنوان نانو تکنولوژی شناخته می شوند، انقلابی عظیم در صنایع مختلف ایجاد کرده اند. یکی از جذاب ترین و پرکاربردترین شاخه های این فناوری، توسعه مواد ترکیبی در مقیاس نانو است که خواص مکانیکی، حرارتی و الکتریکی بی نظیری را ارائه می دهند و به طور خاص، نانو کامپوزیت پلیمری به عنوان یکی از مهم ترین مواد در علم مواد و مهندسی شیمی می باشد.

استفاده از این ترکیبات هوشمند، به مهندسان و طراحان اجازه می دهد تا قطعاتی سبک تر، مقاوم تر و با طول عمر بیشتر تولید کنند که در گذشته با استفاده از مواد سنتی غیرممکن به نظر می رسید و همین امر سبب شده است تا شرکت نانو آریا صنعت آذران سرمایه گذاری های تخصصی در تحقیق و توسعه این محصولات انجام دهد.

اهمیت استفاده از فناوری نانو در ماتریس های پلیمری تنها به بهبود خواص فیزیکی محدود نمی شود، بلکه این مواد راهکارهای نوآورانه ای برای چالش های زیست محیطی و اقتصادی نیز ارائه می دهد. با کاهش وزن قطعات در صنایع خودروسازی و هوافضا به واسطه بهره گیری از نانو کامپوزیت ، مصرف سوخت کاهش یافته و در نتیجه آلاینده های کمتری وارد اتمسفر می شود که این موضوع با اهداف توسعه پایدار همخوانی کامل دارد.

در این مقاله، قصد داریم تا با نگاهی دقیق و کارشناسانه به بررسی ابعاد مختلف این فناوری بپردازیم و نقش کلیدی شرکت هایی همچون نانو آریا صنعت آذران را در بو می سازی و گسترش این دانش بررسی کنیم تا درک عمیقی از آینده مواد پلیمری و جایگاه نانو کامپوزیت در صنعت مدرن به دست آوریم.

نانو کامپوزیت پلیمری چیست؟

برای درک عمیق مفهوم نانو کامپوزیت پلیمری، ابتدا باید ساختار بنیادی آن راشناخت، این مواد در واقع سیستم های چندفازی هستند که در آن یک فاز پلیمری به عنوان ماتریس یا زمینه عمل می کند و فاز دیگر که تقویت کننده نا میده می شود، دارای ابعادی در مقیاس نانومتر (کمتر از ۱۰۰ نانومتر) است. تفاوت اصلی میان کامپوزیت های سنتی و نانو کامپوزیت در سطح تماس بسیار وسیع میان ذرات نانو و زنجیره های پلیمری نهفته است که این سطح تماس عظیم باعث ایجاد برهم کنش های مولکولی شدید و در نتیجه بهبود چشمگیر خواص نهایی ماده می شود.

زمانی که ذرات تقویت کننده به ابعاد نانو می رسند، نسبت سطح به حجم آن ها به شدت افزایش می یابد و این پدیده فیزیکی اجازه می دهد تا با افزودن مقادیر بسیار اندکی از نانوذرات تغییراتی بنیادین در خواص مکانیکی و حرارتی پلیمر ایجاد شود که در کامپوزیت های معمولی نیازمند درصدهای بسیار بالاتری از مواد پرکننده می باشد.

ساختار یک نانو کامپوزیت به شدت به نحوه توزیع و پراکندگی نانوذرات در ماتریس پلیمری وابسته است و دستیابی به یک ساختار ایده آل نیازمند دانش فنی و تجهیزات پیشرفته ای است که شرکت های تخصصی در اختیار دارند. اگر نانوذرات به درستی در بستر پلیمر پخش نشوند و به صورت کلوخه ای باقی بمانند، نه تنها خواص ماده بهبود نمی یابد، بلکه ممکن است به نقاط ضعف و تمرکز تنش تبدیل شوند که منجر به شکست زودرس قطعه خواهد شد.

بنابراین، مهندسی سطح ذرات و سازگار کردن شیمیایی آن ها با ماتریس پلیمری یکی از چالش های اصلی و در عین حال کلیدی ترین مرحله در تولید یک نانو کامپوزیت کارآمد و باکیفیت محسوب می شود که نیازمند دقت و تخصص بسیار بالایی است. نانو کامپوزیت پلیمری به عنوان یک پل ارتباطی میان دنیای مولکولی و دنیای ماکروسکوپی عمل می کند و خواص منحصر به فردی را از خود به نمایش می گذارد. این مواد می توانند رفتارهایی از خود نشان دهند که در هیچ یک از اجزای تشکیل دهنده آن ها به تنهایی دیده نمی شود.

برای مثال، افزودن نانولوله های کربنی به یک پلیمر عایق می تواند آن را به یک ماده رسانا تبدیل کند و یا افزودن نانوذرات خاک رس می تواند مقاومت در برابر عبور گازها را به طرز شگفت انگیزی افزایش دهد. این قابلیت طراحی خواص، به مهندسان اجازه می دهد تا نانو کامپوزیت را دقیقاً مطابق با نیازهای خاص هر کاربرد صنعتی طراحی و تولید کنند و هیچ محدودیتی در خلاقیت و نوآوری نداشته باشند.

انواع نانو کامپوزیت های پلیمری

تنوع در نانو کامپوزیت پلیمری بسیار زیاد است و این مواد را می توان بر اساس معیارهای مختلفی طبقه بندی کرد که یکی از مهم ترین آن ها ماهیت ماتریس پلیمری استفاده شده است. بر این اساس، نانو کامپوزیت ها به دو دسته کلی ترموپلاستیک (گرمانرم) و ترموست (گرماسخت) تقسیم می شوند. در نانو کامپوزیت های ترموپلاستیک از پلیمرهایی نظیر پلی اتیلن، پلی روپیلن یا نایلون استفاده می شود که قابلیت ذوب مجدد و بازیافت را دارند و فرآیندپذیری آن ها نسبتاً آسان تر است.

از سوی دیگر، ماتریس های ترموست مانند اپوکسی ها و پلی استرها پس از پخت، ساختاری شبکه ای و غیرقابل ذوب پیدا می کنند که مقاومت حرارتی و شیمیایی بسیار بالایی دارند و معمولاً در کاربردهای هوافضا و سازه های دریایی مورد استفاده قرار می گیرند. دسته بندی مهم دیگر بر اساس نوع نانوذرات تقویت کننده انجام می شود که شاید رایج ترین و شناخته شده ترین نوع آن، نانو کامپوزیت های حاوی سیلیکات های لایه ای یا خاک رس باشند.

در این نوع مواد، صفحات سیلیکاتی با ضخامت حدود یک نانومتر و طول و عرض چند صد نانومتر در ماتریس پلیمری پخش می شوند و به دلیل نسبت منظر بسیار بالا، خواص مکانیکی و سدگری فوق العاده ای ایجاد می کنند. شرکت نانو آریا صنعت آذران با بهره گیری از دانش روز، توانسته است محصولاتی مبتنی بر نانو کلی تولید کند که در صنایع بسته بندی برای افزایش ماندگاری مواد غذایی کاربرد فراوانی دارند.

نوع دیگری از نانو کامپوزیت که توجه بسیاری از محققان را به خود جلب کرده است، کامپوزیت های تقویت شده با نانولوله های کربنی است که این نانو لوله ها می توانند تک دیواره یا چند دیواره باشند، دارای استحکام کششی و رسانایی الکتریکی خیره کننده ای هستند. افزودن مقدار ناچیزی از نانو لوله های کربنی به یک پلیمر معمولی، آن را به یک ابرماده تبدیل می کند که می تواند الکتریسیته ساکن را تخلیه کرده و در برابر ضربات شدید مقاومت کند. اگرچه هزینه تولید این نوع نانو کامپوزیت نسبتاً بالاست، اما کارایی بی نظیر آن در صنایع حساس و پیشرفته توجیه پذیر است و استفاده از آن روز به روز در حال گسترش می باشد.

نانو کامپوزیت های حاوی نانوذرات فلزی یا اکسید فلزی نیز دسته مهمی را تشکیل می دهند که خواص کاتالیزوری، مغناطیسی یا آنتی باکتریال ویژه ای را به پلیمر می بخشند. برای مثال، استفاده از نانوذرات نقره در بسترهای پلیمری باعث ایجاد خاصیت ضدعفونی کنندگی دائمی می شود که در تجهیزات پزشکی و منسوجات بهداشتی کاربرد حیاتی دارد. همینطور نانوذرات اکسید روی یا تیتانیوم می توانند پایداری پلیمر در برابر اشعه فرابنفش (UV) را به شدت افزایش دهند و از تخریب زودرس قطعات پلیمری در محیط های بیرونی جلوگیری کنند.

روش های تولید نانو کامپوزیت پلیمری

تولید نانو کامپوزیت پلیمری با کیفیت بالا نیازمند تکنیک های پیشرفته و دقیقی است تا بتوان بر نیروی جاذبه شدید میان نانوذرات غلبه کرد و به توزیعی یکنواخت دست یافت. یکی از متداول ترین روش های صنعتی، روش اختلاط مذاب است که در آن پلیمر و نانوذرات در دمایی بالاتر از نقطه ذوب پلیمر و تحت تنش برشی بالا در دستگاه اکسترودر با یکدیگر مخلوط می شوند. این روش به دلیل سازگاری با تجهیزات موجود در صنایع پلاستیک و عدم نیاز به حلال های شیمیایی خطرناک، بسیار محبوب است و شرکت نانو آریا صنعت آذران نیز از این تکنیک برای تولید انبوه مستربچ های نانو کامپوزیت بهره میبرد تا محصولاتی اقتصادی و باکیفیت به بازار عرضه نماید.

روش دیگر، پلیمریزاسیون درجا است که برای دستیابی به بهترین توزیع نانوذرات و ساختارهای لایه لایه شده بسیار کارآمد است. در این فرآیند، نانوذرات ابتدا در مونومر مایع پراکنده می شوند و سپس واکنش پلیمریزاسیون آغاز می گردد. رشد زنجیره های پلیمری در اطراف و حتی میان لایه های نانوذرات باعث جدایی آن ها از یکدیگر می شود. این روش اگرچه پیچیدگی های شیمیایی بیشتری دارد و کنترل واکنش در آن دشوارتر است، اما پتانسیل تولید نانو کامپوزیت با خواص مکانیکی فوق العاده بالایی را دارد که در روش های دیگر به سختی قابل دستیابی است.

روش محلولی یا اختلاط در حلال نیز یکی از روش های آزمایشگاهی و گاهی صنعتی برای تولید نانو کامپوزیت است که در آن پلیمر در یک حلال مناسب حل شده و نانوذرات به این محلول اضافه می شوند. پس از هم زدن کافی و استفاده از امواج التراسونیک برای شکستن کلوخه ها، حلال تبخیر می شود و نانو کامپوزیت جامد باقی می ماند. چالش اصلی در این روش، یافتن حلال مناسب و همینطور حذف کامل حلال از محصول نهایی است که می تواند بر خواص زیست محیطی و ایمنی فرآیند تأثیر منفی بگذارد، اما برای تولید فیلم های نازک و پوشش های نانو کامپوزیت روشی بی نظیر محسوب می شود.

فرآیند سل-ژل (Sol-Gel) یکی دیگر از تکنیک های پیشرفته برای سنتز نانو کامپوزیت های هیبریدی آلی-معدنی است که در آن ذرات نانو در داخل ماتریس پلیمری از طریق واکنش های شیمیایی در دمای پایین تشکیل می شوند. این روش امکان کنترل دقیق بر اندازه و مورفولوژی ذرات نانو را فراهم می کند و اجازه می دهد تا ساختاری کاملاً همگن در مقیاس مولکولی ایجاد شود. استفاده از روش سل-ژل معمولاً برای تولید نانو کامپوزیت هایی با کاربردهای اپتیکی و الکترونیکی حساس توصیه می شود که در آن ها خلوص و یکنواختی ساختار اهمیت حیاتی زیادی دارد.

یکی از نکات کلیدی در تمامی روش های تولید، اصلاح سطح نانوذرات است. نانوذرات معدنی معمولاً آب دوست هستند در حالی که اکثر پلیمرهای صنعتی آب گریز می باشند. این تفاوت در ماهیت شیمیایی باعث عدم سازگاری و تجمع ذرات می شود، بنابراین پیش از فرآیند اختلاط، سطح نانوذرات با استفاده از عوامل کوپلینگ یا سورفکتانت ها اصلاح می شود تا سازگاری با ماتریس پلیمری افزایش یابد. متخصصان نانو آریا صنعت آذران با تسلط بر دانش شیمی سطح، فرمولاسیون های اختصاصی برای اصلاح نانوذرات توسعه داده اند که کیفیت نهایی نانو کامپوزیت را تضمین می کند.

خواص و ویژگی های نانو کامپوزیت ها

مهم ترین انگیزه برای توسعه و استفاده از نانو کامپوزیت ، بهبود چشمگیر خواص مکانیکی نسبت به پلیمرهای خالص و کامپوزیت های معمولی است. حضور نانوذرات سخت و مستحکم در بستر پلیمری، باعث افزایش مدول یانگ (سفتی) و استحکام کششی می شود. این تقویت مکانیکی ناشی از انتقال موثر تنش از ماتریس نرم به نانوذرات سخت از طریق فصل مشترک وسیع آن ها است. علاوه بر این، مکانیزم هایی مانند پل زنی ترک و انحراف ترک توسط نانوذرات، باعث مقاومت در برابر ضربه می شود که این ویژگی برای قطعات ایمنی در خودروها و سازه های مهندسی حیاتی است.

پایداری حرارتی یکی دیگر از ویژگی های برجسته نانو کامپوزیت است. افزودن نانوذرات، به ویژه صفحات سیلیکاتی و نانولوله های کربنی، حرکت زنجیره های پلیمری را محدود کرده و دمای تغییر شکل حرارتی را بالا می برد. همینطور نانوذرات مانند یک سپر حرارتی عمل کرده و سرعت خروج محصولات فرار ناشی از تخریب پلیمر را کاهش می دهند، که این امر منجر به افزایش دمای شروع تخریب و پایداری پلیمر در محیط های داغ می شود. این ویژگی باعث می شود تا نانو کامپوزیت ها بتوانند زیر کاپوت خودرو یا قطعات الکترونیکی که گرمای زیادی تولید می کنند، جایگزین فلزات سنگین شوند.

خواص سد گری یا نفوذناپذیری در برابر گازها و رطوبت، یکی از جذاب ترین ویژگی های نانو کامپوزیت های خاک رس است؛ صفحات نانو در ماتریس پلیمری مسیرهای پرپیچ و خمی ایجاد می کنند که مولکول های گاز برای عبور از آن ها مجبور به طی کردن مسافتی بسیار طولانی هستند. این پدیده باعث کاهش شدید ضریب نفوذ اکسیژن، دی اکسید کربن و بخار آب می شود که در صنایع بسته بندی نوشیدنی ها و مواد غذایی برای حفظ تازگی و طعم محصول اهمیتی استراتژیک دارد.

مقاومت در برابر اشتعال و دیرسوزی نیز از خواصی است که با فناوری نانو کامپوزیت بهبود می یابد و در هنگام آتش سوزی، نانوذرات (به خصوص انواع خاک رس) به سطح پلیمر مهاجرت کرده و یک لایه زغالی  مستحکم ایجاد می کنند. این لایه مانع از رسیدن اکسیژن و حرارت به لایه های زیرین پلیمر می شود و سرعت پیشروی شعله را کند می کند و چکه کردن مذاب پلیمری را کاهش می دهد. استفاده از نانو کامپوزیت های دیرسوز در صنایع ساختمان و حمل و نقل عمومی ، استانداردهای ایمنی را ارتقا داده و خطرات ناشی از حریق را به حداقل می رساند.

کاربردهای نانو کامپوزیت در صنعت

صنعت خودروسازی یکی از بزرگترین مصرف کنندگان نانو کامپوزیت پلیمری است که با هدف کاهش وزن خودرو و کاهش مصرف سوخت به این مواد روی آورده است. جایگزینی قطعات فلزی سنگین با نانو کامپوزیت های سبک و مقاوم در بخش هایی مانند بدنه، سیستم تعلیق، منیفولد ورودی هوا، قاب آینه ها و سپرهای خودرو، نه تنها وزن نهایی را کاهش می دهد بلکه ایمنی سرنشینان را نیز بهبود می بخشد. در صنعت هوافضا و هوانوردی، جایی که هر گرم کاهش وزن به معنای صرفه جویی کلان در هزینه های عملیاتی است، نانو کامپوزیت جایگاهی ویژه دارد.

استفاده از این مواد در ساخت اجزای داخلی هواپیما، پنل های دیواری و حتی قطعات سازه ای بدنه، علاوه بر کاهش وزن، مقاومت در برابر آتش سوزی و انتشار گازهای سمی را افزایش می دهد. همینطور، خواص آنتی استاتیک نانو کامپوزیت ها مانع از تجمع بار الکتریکی ساکن روی بدنه هواپیما می شود و از خطرات احتمالی جرقه زدن و انفجار سوخت جلوگیری می کند که این امر در ارتفاعات بالا اهمیتی بسیار زیادی دارد.

صنعت بسته بندی مواد غذایی و دارویی یکی از گسترده ترین حوزه های کاربرد نانو کامپوزیت است؛ فیلم های چندلایه حاوی نانوذرات خاک رس یا اکسیدهای فلزی، سد قدرتمندی در برابر نفوذ اکسیژن، رطوبت و نور ایجاد می کنند و زمان ماندگاری محصولات فاسد شدنی را به شدت افزایش می دهند. علاوه بر این، توسعه بسته بندی های هوشمند که با تغییر رنگ، فساد مواد غذایی را نشان می دهند، بر پایه نانو کامپوزیت های حساس به pH یا گازهای خاص استوار است. این فناوری نه تنها به حفظ سلامت مصرف کنندگان کمک می کند، بلکه از هدر رفت منابع غذایی در زنجیره تأمین نیز جلوگیری می نماید.

در حوزه پزشکی و مهندسی بافت، نانو کامپوزیت های زیست سازگار انقلابی در روش های درمانی ایجاد کرده اند. این مواد در ساخت ایمپلنت های استخوانی که خواص مکانیکی مشابه استخوان طبیعی دارند، داربست های مهندسی بافت برای ترمیم زخم ها و سیستم های رهایش دارو هدفمند مورد استفاده قرار می گیرند. نانو کامپوزیت ها می توانند به گونه ای طراحی شوند که پس از انجام وظیفه در بدن، جذب شده و نیاز به جراحی مجدد برای خارج کردن آن ها نباشد. این کاربردها نشان دهنده پتانسیل عظیم نانو تکنولوژی در ارتقای کیفیت زندگی انسان ها و نجات جان بیماران است.

صنایع الکترونیک و انرژی نیز بهره برداری گسترده ای از خواص نانو کامپوزیت می کنند. در تولید باتری های لیتیومی پیشرفته، ابرخازن ها و سلول های خورشیدی انعطاف پذیر، از غشاها و الکترودهای نانو کامپوزیت برای افزایش بازده و چگالی انرژی استفاده می شود. همچنین در ساخت قطعات الکترونیکی می نیاتوری، استفاده از نانو کامپوزیت هایی با ثابت دی الکتریک بالا یا پایین (بسته به نیاز) امکان کوچک سازی مدارها بدون افت کارایی را فراهم می کند.

مزایا و معایب نانو کامپوزیت های پلیمری

استفاده از نانو کامپوزیت پلیمری مزایای بی شماری را به همراه دارد که مهم ترین آن ها بهبود همزمان چندین خاصیت با افزودن مقدار کمی از مواد پرکننده است. برخلاف کامپوزیت های سنتی که برای رسیدن به استحکام بالا نیاز به درصدهای حجمی بالای الیاف دارند که وزن را افزایش می دهد، نانو کامپوزیت ها با کمتر از ۵ درصد وزنی نانوذرات، خواص مکانیکی مشابه یا بهتری ارائه می دهند. این ویژگی باعث کاهش چشمگیر وزن قطعات نهایی می شود که در صنایع حمل و نقل به معنای کاهش مصرف انرژی و آلودگی کمتر است و از نظر اقتصادی و زیست محیطی یک مزیت رقابتی بزرگ محسوب می شود.

قابلیت فرآیندپذیری مشابه با پلیمرهای خالص است. نانو کامپوزیت ها را می توان با همان دستگاه های تزریق پلاستیک، اکستروژن و قالب گیری بادی که برای پلیمرهای معمولی استفاده می شوند، شکل دهی کرد و نیازی به سرمایه گذاری سنگین برای تغییر خطوط تولید نیست. به علاوه، سطح صاف و صیقلی قطعات تولید شده با نانو کامپوزیت نسبت به کامپوزیت های الیاف شیشه، کیفیت ظاهری بسیار بهتری دارد و نیاز به عملیات پرداخت ثانویه را کاهش می دهد.

با وجود تمام مزایا، چالش ها و معایبی نیز در مسیر تولید و استفاده از نانو کامپوزیت وجود دارد که یکی از اصلی ترین آن ها، تمایل شدید نانوذرات به کلوخه ای شدن است. به دلیل سطح ویژه بسیار بالا و نیروهای واندروالسی، نانوذرات تمایل دارند به یکدیگر بچسبند و اگر این کلوخه ها در فرآیند تولید شکسته نشوند، به جای تقویت پلیمر، باعث تضعیف آن می شوند. دستیابی به توزیع یکنواخت و پایدار نانوذرات نیازمند دانش فنی بالا، تجهیزات اختلاط پیشرفته و استفاده از اصلاح کننده های سطحی گران قیمت است که پیچیدگی تولید را افزایش می دهد.

هزینه بالای نانوذرات نیز یکی دیگر از موانع گسترش این فناوری است؛ اگرچه مقدار مصرف نانوذرات کم است، اما قیمت واحد برخی از آن ها مانند نانو لوله های کربنی تک دیواره بسیار بالاست و ممکن است قیمت نهایی نانو کامپوزیت را برای برخی کاربرد های عمومی غیرتوجیه پذیر کند. البته با گذشت زمان و افزایش تولید انبوه نانوذرات، قیمت ها رو به کاهش است، اما همچنان مدیریت هزینه یکی از دغدغه های اصلی تولیدکنندگان است. استراتژی شرکت ها، بهینه سازی فرمولاسیون برای ایجاد تعادل میان هزینه و کارایی است.

مسائل مربوط به ایمنی و سلامت نانوذرات نیز موضوعی است که باید با احتیاط به آن نگریست و از آنجا که نانوذرات بسیار ریز هستند، می توانند از طریق تنفس یا پوست وارد بدن انسان شوند و اثرات ناشناخته ای بر سلامت بگذارند. اگرچه زمانی که نانوذرات در ماتریس پلیمری حبس شده اند خطر آن ها بسیار کم است، اما در مراحل تولید پودر نانو و یا در هنگام بازیافت و ماشین کاری قطعات نانو کامپوزیت ، باید پروتکل های ایمنی سخت گیرانه ای رعایت شود تا از سلامت کارگران و محیط زیست محافظت گردد.

جمع بندی

فناوری نانو کامپوزیت پلیمری نه یک مد زودگذر، بلکه یک ضرورت اجتناب ناپذیر در مسیر تکامل صنایع مدرن است. توانایی مهندسی مواد در مقیاس اتمی و مولکولی به ما این قدرت را داده است تا بر محدودیت های ذاتی پلیمرها غلبه کنیم و موادی با استحکام فولاد ولی سبکی پلاستیک بسازیم. این تحول بزرگ، تأثیرات عمیقی بر تمامی جنبه های زندگی بشر از حمل و نقل و انرژی گرفته تا پزشکی و بسته بندی خواهد گذاشت و راه را برای نوآوری هایی که امروز شاید غیرممکن به نظر برسند، هموار خواهد کرد.

با کاهش هزینه های تولید نانوذرات و پیشرفت در تکنیک های پراکنش و فرآیندپذیری، انتظار می رود که این مواد جایگزین بخش بزرگی از فلزات و کامپوزیت های سنتی در بازار شوند. تمرکز بر روی نانو کامپوزیت های زیست تخریب پذیر و هوشمند، فصل جدیدی را در تعامل می ان تکنولوژی و محیط زیست رقم خواهد زد که در آن کارایی صنعتی با مسئولیت های اکولوژیکی در تضاد نخواهد بود. محققان و صنعتگران باید با همکاری نزدیک، چالش های باقی مانده درزمی نه ایمنی و بازیافت را مرتفع سازند تا بتوان از تمام ظرفیت های این فناوری بهره برداری کرد.

در نهایت، انتخاب مواد مناسب، رکن اصلی موفقیت هر پروژه مهندسی است و نانو کامپوزیت پلیمری با ارائه طیف وسیعی از خواص قابل تنظیم، دست طراحان را برای خلق شاهکارهای مهندسی باز گذاشته است. استفاده از دانش فنی متخصصان و تأ مین مواد اولیه از مراجع معتبر، تضمین کننده کیفیت و دوام محصول نهایی خواهد بود. ما در آغاز عصری هستیم که در آن مواد تنها ساختار نیستند، بلکه هویت و عملکرد قطعات را تعیین می کنند و بدون شک، نانو کامپوزیت ها نقش اول این نمایش باشکوه را بر عهده خواهند داشت.